آنجا بود تا آنكه داعى حق را لبيك اجابت فرمود . وفاتش در هفدهم ماه ذيحجهء سنهء يك‌هزار و شصت و هشت ( 1068 ) هجرى واقع شد . رحمه الله تعالى . ملا شفيعا وفاتش را در سنهء يك‌هزار و شصت و دو هجرى ذكر نموده . ايضا صاحب سلافه آورده كه از كلام او اشعارى است كه دلالت بر علو منزلتش دارد . از مصنفات شريفهء اوست كتاب شواهد مكيه كه در آن بعض اغلاط ملا محمد امين استرآبادى صاحب فوائد مدنيه را رد فرموده . ديگر كتاب غرر الجامع فى شرح مختصر النافع ، و كتاب انوار بهيه در شرح اثنىعشريهء صلاتيهء شيخ بهاء الدّين عاملى - عليه الرحمة ، و رسالهء انيقه در تفسير آيهء قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ، و رسالهء مجموعه معروف به غنية المسافر كه مشتمل بر فوائد و اخبار و اشعار است ، و بعضى حواشى بر كتب فقه و اصول و حديث و اجوبهء سؤالات دارد . انتهى ما ذكره السيد نور الدّين المذكور من مصنفاته فى اجازته للفاضل الشيخ صالح بن عبد الكريم البحرانى - طالب ثراه هما - و سيد محمد مؤمن حسينى استرآبادى صاحب كتاب الرجعة از او روايت دارد . و از اولاد سيد نور الدّين مذكور ، فاضل كامل سيد جمال الدّين بن سيد نور الدّين ، و ديگر فاضل فقيه و عالم نبيه سيد حيدر بن سيد نور الدّين كه صاحب امل ذكر او فرموده . و هم از كتاب امل الآمل ظاهر مىشود كه از فرزندان اوست سيد زين العابدين كما ذكره الحر العاملى ترجمته فى كتابه چنانچه مجمل احوال سيد زين العابدين در ذيل معاصرين شيخ حر عاملى - عليه الرحمة - درضمن اين رساله هم خواهد آمد . 40 ) الشيخ زين الدّين بن الشيخ محمد بن الشيخ حسن بن الشهيد الثانى [ 1009 - 1062 يا 1064 يا 1074 ه ق ] « 1 » : نوّر الله مراقدهم . اسم مباركش همچنين مثل اسم جدش زين الدّين شهيد ثانى به صورت لقب يافته شد و او در علم و فضل ، گوى سبقت از اقران بوده چنان‌كه برادرش شيخ على در كتاب در منثور گفته كه برادر من شيخ جليل زين الملة و الدّين - رحمه الله - فاضل ذكى و عالم لوذعى « 2 » و كامل رضى و عابد متقى بود . در اول حال در بلاد خود پيش شاگردان پدر و جد خود اشتغال علوم نمود بعد از آن به‌سوى عراق سفر كرد ، در ايامى كه پدرش شيخ محمد در آنجا اقامت داشته ، و شيخ زين الدّين مذكور در آن زمان سن شباب داشت . پس به‌سوى بلاد عجم سفر كرد . چون به آنجا رسيد شيخ مرحوم مبرور

--> ( 1 ) . طبقات اعلام الشيعة ، ص 236 ، خلاصة الاثر ، سلافة العصر ، ص 308 ، امل الآمل ، ج 1 ، ص 92 ، الدر المنثور ، رياض العلماء ، ج 2 ، ص 392 . ( 2 ) . لوذعى - سريع الانتقال ، تيزخاطر .